\documentstyle{article}
\begin{document}
\section*{14 maart Michiel}
\subsection*{Yesterday.}
Het overbekende lied van de beatles wat zo gevoelvol werd uitgedragen door
Paul Mc.Cartney bevat de volgende dichtregels:
\begin{verse}
Yesterday,\\
all my troubles seemed so far away,\\
now it looks as though they're here to stay.\\
Oh, I believe in yesterday.\\[2ex]

Suddenly,\\
I'm not half the man I used to be,\\
there's a shadow hanging over me.\\
Oh yesterday, came suddenly.
\end{verse}
Even dacht ik, nadat ik de tekst had ontcijferd, dat ik hier een medestander
had gevonden. Nog iemand die onheil over zich afroept door het negeren van
zijn zorgen. Bovenstaand versgedeelte zou goed kunnen uitdrukken de
frustratie, die ik regelmatig ervaar en die mijn levensvreugde gedurende today
erg in gevaar brengt. Yesterday viel het mee, en tomorrow, zegt de ervaring,
zal ook weer meevallen. Overmorgen zal waarschijnlijk echter weer zijn als
today, omdat tomorrow en yesterday equivalent zijn. Ik bevind mij in een
deprimerende cyclus, die de laatste tijd een wel erg korte periode heeft, maar
waar ik mij continu in schijn te bevinden, hoewel de vaste overtuiging dat
aanstaande tomorrow de laatste is, stand houdt.

Waarschijnlijk valt dit fenomeen te
verklaren uit een te groot stress-getal.  Het is namelijk, dacht ik, zo
dat een mens het beste presteert bij een bepaalde hoeveel stress. Als de druk
te klein is (beneden het zojuist gedoopte stress-getal) voert men helemaal
geen flikker uit.  Nu is het dan zo, volgens mij, dat het stress-getal,
aanemend dat het meetbaar is, als je het zou meten bij mij een buitgewoon
schrikbarend groot getal zou opleveren. Dit betekent dat ik pas wat ga doen
als het al te laat is en dus niet voltooid meer kan worden, wat een tomorrow
oplevert.

 Het wordt nog erger omdat er misschien ook nog wel een stress-drempel is. Als
de grootte van je stress zo groot is dat het hierboven uitstijgt, ben je zo
gestressed dat het verlamd. Als stress-getal en stress-drempel, waartussen ik
het {\em produktiviteits-venster} zal definieren, dicht bij elkaar liggen, en
de stress iets als omgekeerd evenredig is met de tijd tot de dead-line wordt
je produktie erg klein. Je produktiviteits-venster is dan klein.

Mogelijk kan men deze theorie nog wiskundig onderbouwen en testen in groepen
van meer dan 1 persoon om er nog wat wetenschappelijk waarde aan te geven. Ik
al dat echter niet nu doen omdat er weer een stress-getal nadert.

Waarschijnlijk zal beschreven
fenomeen een veel grotere algemeenheid bezitten, en zich bevinden in zeer
velen, en het bestaan van een beschrijvend gedicht of lied leek mij
waarschijnlijk.

Helaas blijkt uit het vervolg van het beatles-lied dat het hier handelt om het
verlies van een geliefde (Why she had to go/I don't know, she wouldn't say/I
said something wrong,/now I long for yesterday), wat het een stuk banaler
maakt. Jammer.
\end{document}