\documentstyle[12pt,dutch,a4wide]{article}
%\title{}
%\author{}
%\date{\today}
%\maketitle
%\tableofcontents

\begin{document}
\subsubsection*{20-1-1993 Michiel}
Vandaag had ik werkcollege Infinitesimaalrekening D. Dit werd begeleid door ene
Richard Cushman. Deze man had zo te zien vele slechte eigenschappen. Een
daarvan was bijvoorbeeld dat hij waarschijnlijk wel amerikaan was. Maar daar
wou ik het niet over hebben (maar misschien, heel misschien hangt het wel samen
met waarover ik het wel wou hebben, maar daar ga ik mij niet over uitlaten).
Het gaat er om dat hij nogal heeft aangedrongen om hem Richard te noemen en
niets anders. Dit vind ik volstrekt onbegrijpelijk. Zo zou ik hem nooit uit
mezelf aanspreken. Waarom niet? Ten eerste is hij waarschijnlijk tientallen
jaren ouder dan ik. Dit op zich vind ik eigenlijk al genoeg reden om hem met
'U' en met 'meneer' aan te spreken. Toch zou ik me kunnen voorstellen dat dat
niet genoeg is. Dan vind ik dat de doorslag moet geven dat daarbij komt dat ik
hem niet ken, althans niet meer dan zeer oppervlakkig. Ook heb ik het idee dat
hij zich ten opzicht van mij in een soort 'leraarspositie' bevindt en dus een
soort machtspositie bevindt. Omdat hij zich ook zo gedraagt (dreigementen over
strengheid van nakijken der tentamens en zo) versterkt hij dit laatste punt
alleen. Hij maakt zo een soort paradox door zich enerzijds bij de voornaam te
laten noemen en anderzijds zich autoritair op te stellen.
Nu zou men kunnen beweren dat dit meneer en u zeggen een vrij belachelijk gedoe
is. Dit is misschien ook wel zo. Maar toch vind ik het vreemd om geen
onderscheid te maken tussen mensen die dichter- en verderweg van je staan (qua
leeftijd, status, opleiding, ervaring etc). Ik denk wel dat het tenminste een
verrijking is van de taal dat je deze mogelijkheid hebt (nadeel is nu echter
dat het practisch onmogelijk is om volledig neutraal aan te spreken, dit wordt
geloof ik meestal gedaan met U en meneer.)

Hiermee verwant is de ergenis die ik wel eens heb als ze het op de televisie of
zo het over een persoon hebben en deze dan met de {\em voornaam} aanduiden. Zo
in de geest van 'Marco heeft weer een doelpunt gemaakt' (het komt inderdaad
vooral bij sportprogramma's voor volgens mij). Ik vind dat dit alleen kan als
iedereen die aangesproken wordt en de spreker ook de persoon goed kent.
Op televisie is dit dus nooit zo. De kijkers zullen de persoon vrijwel nooit
persoonlijk kennen. Journalisten in functie moeten het nooit doen. Personen
moeten dan ook altijd aangeduid worden met hun achternaam of eventueel met hun
voor- en achternaam. Dus 'van Basten heeft weer een doelpunt gemaakt' of 'Marco
van Basten heeft weer een doelpunt gemaakt'. Dit komt bij mij veel neutraler
over en is dus als de toehoorders de persoon niet persoonlijk kennen altijd
beter.

Om nog even terug te komen het aanspreken.  Dat kan volgens mij wat sneller met
de voornaam gebeuren. Bijvoorbeeld als de aanspreker ouder is dan de
aangesprokene en ze alkaar min of meer kennen. Dus als een journalist van
'studio sport' van Basten wil gaan interviewen over zijn doelpunt dan vind ik
het wel tolerabel als hij hem aanschiet met de woorden 'Marco, wil je even een
interview doen?'. Eigenlijk gevolgt door 'Alsjeblieft'.

terzijde: Ik vrees een heel klein beetje dat sommige dingen in dit idee al
eerder in een idee zijn verwerkt. Ik kan me dit echter niet meer herinneren.
\end{document}