\documentstyle[12pt,dutch,a4wide]{article}
%\title{}
%\author{}
%\date{\today}
%\maketitle
%\tableofcontents

\begin{document}
\subsubsection*{18-1-1993 Michiel}
Vandaag was ik m'n jas kwijt, ik kon me totaal niet meer herinneren waar ik em
had neergehangen. Absoluut volstrekt niets kon ik me daarvan herinneren. Dit
soort dingen overkomt we wel vaker. Bijvoorbeeld m'n fietssleuteltje dat ik
compleet kan vergeten voordat ik het goed heb opgeborgen. Dit heeft als
resultaat dat ik het erg vaak verlies. Tot nog toe altijd kom ik er dan heel
snel achter dat ik het kwijt ben, ik schrik dan ongelooflijk, en kan ik mijn
weg terug lopen, ik vond het altijd weer terug. Toch kan ik niet leven met zo
een gebrekkig geheugen. Ik vind het dan ook een goede reden om zelfmoord te
plegen. Ik kan me dan ook goed voorstellen waarom iemand zelfmoord pleegt, je
weet dan tenminste zeker dat je nooit meer in die ellendige situaties verzeilt
zult raken. Maar om de lezer niet de indruk te laten krijgen dat ik op de rand
van zelfmoord sta, en wellicht nog belangrijker bij wijze van idee, zal ik
uitleggen waarom ik vind dat men {\em geen} zelfmoord plegen moet. Dit heb ik
denk ik al verscheidene keren mondeling geprobeerd, ik zal het nu echter op
schrift stellen.
Het leven heeft geen zin. Dat is een uitspraak die wat mij betreft wel waar is.
Toch is het ook een zinloze uitspraak. Als zelfs het leven al geen zin heeft
wat heeft dan wel zin? Daarom ben ik er een voorstander van dat je je als mens
het leven zin moet geven. Dan heb je tenminste het idee dat het leven zin
heeft, dat is niet zo frustrerend. Nog erger vind ik is dat de dood geen zin
heeft. Daar kun je namelijk niets aan doen. Voordeel van de dood is echter dat
je er zelf niets meer van merkt, daarom is het wellicht niet zo erg dat het
dood zijn geen zin heeft. Daar ben ik het dus niet mee eens. Je ondergaat het
ergste wat er bestaat, namelijk dood zijn, en je weet het niet eens! Daarom
zullen veel mensen ook juist zeggen dat dood zijn helemaal niet erg is, dood
gaan misschien nog wel, omdat je dat wellicht nog kunt ervaren. Toch vind ik
dood zijn ook erg omdat het zo waardeloos is. Als je de waarde van iets zou
kunnen uitdrukken in een getal dan vind ik dat negatieve waarde niet bestaat.
Zelfs lijden heeft wat mij betreft nog een positieve waarde, het vormt
tenslotte je persoon. Daarbij postuleer ik dat wat je ook meemaakt, het zal in
principe altijd je persoon verrijken, je {\em ervaring} wordt immers groter.
Dood zijn heeft dus waarde nul en is dus de waardelooste bezigheid die er is.
Je kunt nog beter heel ongelukkig in leven zijn. Zelfs in coma liggen heeft ten
minste nog kans op waarde groter dan nul. Verder wil ik hier nog poneren dat
iets dat volstrekt waardeloos is ook zeker geen zin heeft (zin hebben dan
ervaringen die waarde geven). Daarom is wat mij betreft alles beter dan dood
zijn, en is zelfmoord dus nooit aan te raden. Zelfs een ongelukkig  leven is
nog beter dan geen leven. (omdat een ongelukkig leven tenminste nog kans op
zinvolheid geeft en ook kans op later geluk, terwijl geen leven dit perspectief
helemaal niet bied) Het is dus ook een 'overstatement' door als je heel
ongelukkig bent te zeggen dat je 'geen leven hebt', want zo erg kan het nooit
zijn. Ook wil ik nog op merken dat de dood welliswaar heel erg is maar dat ik
er niet echt bang voor ben, wat de lezer zou kunnen concluderen, je voelt er
immers niets van. Wel zou ik het ontzettend zonde vinden van alles wat ik tot
dan toe aan waarde bij elkaar heb gehaald.

Tenslotte wil ik nog zeggen dat mijn bedoeling waarschijnlijk niet helemaal
onomstotelijk zijn vastgelegd. Wellicht verdienen ze een wat ander formulering
dan welke ik hier hebt gebruikt.

\end{document}